สุดเหงา

posted on 16 Jul 2008 10:33 by more-tears
กี่โมงก็ไม่รู้ และเป็นคืนที่เท่าไรก็ไม่รู้ ที่นอนไม่หลับ

ฟ้าในกรุงเทพฯ เมืองฟ้าอมร น่าสงสารเหลือเกิน

ฉันนอนอยู่ใต้แสงดาว

แสงดาวจากดาวเรืองแสงบนฝ้าเพดาน

คืนนี้ก็เหมือนกับอีกหลายๆคืนที่ผ่านมา ฉันนอนไม่หลับ

ฉันมักออกไปดูดาวทุกครั้งที่นอนไม่หลับ

ดาวที่น่าสงสารของกรุงเทพฯ

ดาวดวงน้อย มีเพื่อนน้อยเหลือเกิน

แสงดาวก็อ่อนแรงเต็มที

ดาวน้อยคงพยายามเปล่งแสง แข่งกับแสงไฟ

แต่คงยากจะสู้

แต่คืนนี้ ไม่ใช่มีเพียงฉันเท่านั้น ที่นั่งมองดาว

คืนนี้ฉันมีความเหงาเป็นเพื่อน คืนที่ความเงียบเกาะกินใจ

ความเหงาที่เริ่มฉวยโอกาส

โดยใช้ฉันเป็นฐานตั้งมั่น ที่แข็งแกร่ง และมั่นคง

เมื่อไรจะเช้าเสียที ฉันนั่งรอตะวัน ในวันใหม่ เมื่อไหร่จะมา

รอคอย จนฉันชักจะถอดใจ

จะมีอะไรเดินทางได้ช้ากว่าเวลาในคืนนี้อีกไหม

เงียบเหลือเกิน เหงาเหลือเกิน เศร้าเหลือเกิน

ข่มตาเท่าไรก็ไม่หลับ ไล่เท่าใดความเหงาก็ไม่จากไป

คงต้องนอนกับความเหงาอีกแล้วนะคืนนี้

.           .           .          .

และ กี่โมงก็ไม่รู้

ที่สติทิ้งตัวลงพร้อมความทรงจำที่ถูกลืม

edit @ 16 Jul 2008 10:58:31 by tears

Comment

Comment:

Tweet